Οι ψυχικές ασθένειες και ο κινηματογράφος συχνά απασχολούν και ο τελευταίος συχνά πολλές φορές διαστρεβλώνει την αλήθεια για τα εισιτήρια. Μερικές φορές, όμως, ταινίες έχουν αποδώσει τα μέγιστα, παρουσιάζοντας την ψυχοπαθολογία όπως είναι, δημιουργώντας κλίμα οικειότητας με τους θεατές.
Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι άνθρωποι, νέοι ή μεγάλοι, έχουν επαφές με ζητήματα ψυχικής υγείας, είτε από κάποια δική τους πάθηση είτε από έναν φίλο, γνωστό ή μέλος οικογένειας. Σε αυτή τη λίστα παρουσιάζονται ταινίες που πραγματεύονται ψυχικές ασθένειες απεικονίζοντάς τες με τον καλύτερο τρόπο στον κινηματογράφο. 
«Silver Linings Playbook» («Οδηγός αισιοδοξίας»)
Εάν έχετε δει το «Silver Linings Playbook», γνωρίζετε ακριβώς γιατί εντάσσεται σε αυτή τη λίστα. Η ταινία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει το τι σημαίνει να έχει κάποιος μια ψυχική ασθένεια, αναλύοντας συνεχώς την ετικέτα «τρελός». Αυτό που κάνει την ταινία να είναι τόσο ελκυστική και ενδιαφέρουσα είναι οι μορφωμένοι και φαινομενικά «φυσιολογικοί» πρωταγωνιστές, η Τίφανι (Τζένιφερ Λόρενς) και ο Πατ (Μπράντλεϊ Κούπερ), που πάσχουν από διπολική διαταραχή.
Αν και η ταινία αντιμετώπισε κάποιες κακές κριτικές για τη δραματοποίηση της διπολικότητας, ο ψυχίατρος της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ, Steven Schlozman, MD , είπε στο «Vulture» ότι απόλαυσε την ταινία. «Είναι το Χόλιγουντ, οπότε θα εξακολουθούν να υπάρχουν πράγματα για να κάνουν την ιστορία πιο ελκυστική παρά περισσότερο ακριβή», είπε, προσθέτοντας ότι «έκαναν μια πολύ ωραία δουλειά απεικονίζοντας τη διπολική διαταραχή». 
«Black Swan» («Μαύρος κύκνος»)
Το ψυχολογικό θρίλερ «Black Swan» είναι μια μαγευτική απεικόνιση ενός στρεβλωμένου και βασανισμένου μυαλού. Η Νίνα Σάιερς (Νάταλι Πόρτμαν) υποφέρει από πολλά τραύματα λόγω της τεράστιας πίεσης που δέχεται ως επαγγελματίας μπαλαρίνα. Αν και προσπαθεί να δείξει ότι αντέχει και είναι «εντάξει», η πίεση που δέχεται την οδηγεί σε συνεχείς αυτοτραυματισμούς. «Βασανίζει» την πλάτη της για να μοιάζει με εκείνην του κύκνου και κακοποιεί συνεχώς τον εαυτό της για να καταφέρει να αποδώσει τον ρόλο της όσο καλύτερα μπορεί. Καθώς παρακολουθούμε την πτώση της, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πώς μια τέτοια προσπάθεια για τελειότητα μπορεί να βλάψει τον ίδιο μας τον εαυτό. 
«Rainman» («Ο άνθρωπος της βροχής»)
Η κλασική αυτή ταινία ακολουθεί δύο αδέλφια, τον Τσάρλι (Τομ Κρουζ) και τον Ρέιμοντ (Ντάστιν Χόφμαν), σε ένα απίστευτο ταξίδι γνωριμίας με τις ψυχικές ασθένειες. Ο Ρέιμοντ είναι αυτιστικός, με απίστευτη μνήμη και ασύγκριτες μαθηματικές δεξιότητες. Στην πορεία της ταινίας ο Τσάρλι αντιλαμβάνεται την ευφυΐα του αδελφού του, αποφασίζοντας να κερδοφορήσει από αυτόν. Το «Rainman» είναι μια ταινία που παρουσιάζει ανάγλυφα την πάθηση του αυτισμού, γνωρίζοντάς τη στο ευρύ κοινό. 
«A Beautiful Mind» («Ένας υπέροχος άνθρωπος»)
Η ταινία «A BeautifulMind» είναι εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία του Τζον Φορμπς Νας τζ. Ο πασίγνωστος μαθηματικός Τζον Νας στο ταξίδι του για φήμη και της «θεωρίας των παιγνίων» αρχίζει να πάσχει από σχιζοφρένεια. Όσο αγωνίζεται να κρατήσει τον έλεγχο του εαυτού του, η παρανοϊκή σχιζοφρένεια αρχίζει να τον κερδίζει. Η ταινία αντικατοπτρίζει με σχετική ακρίβεια την ακραία μορφή σχιζοφρένειας, υπερβάλλοντας βέβαια σε σημεία, για την οικονομία της ιστορίας. 
«The Aviator» («Ιπτάμενος κροίσος»)
Το «Aviator» είναι ένα ψυχολογικό δράμα που ακολουθεί τη ζωή του Χάουαρντ Χιουζ (Λεονάρντο ντι Κάπριο), ενός διάσημου επιχειρηματία, σκηνοθέτη ταινιών και πιλότου, του οποίου η πλούσια και άνετη ζωή διακυβεύεται από την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD), που αρχίζει να του παίρνει τον έλεγχο. Καθώς η κατάστασή του επιδεινώνεται και η ζωή του αρχίζει να βυθίζεται, μαθαίνουμε ότι η οικογένειά του έχει ιστορικό OCD. 
«Finding Nemo» («Ψάχνοντας τον Νέμο»)
Όταν ο γιος του χάνεται, ένα ψάρι κλόουν που φοβάται τον ανοιχτό ωκεανό ξεκινά ένα ταξίδι για να τον φέρει σπίτι, συνοδευόμενος από έναν φίλο του. Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά το «Finding Nemo» περιέχει πολλές ψυχικές ασθένειες. Η Ντόρι είναι η προφανής περίπτωση ασθενούς που υποφέρει από απώλεια μνήμης. Τα ψάρια που συναντά ο Νέμο στο ενυδρείο του οδοντιάτρου πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και προβλήματα άγχους. Ο Μάρλιν, ο πατέρας του Νέμο, ταλαιπωρείται επίσης από αγχώδη διαταραχή που προέρχεται από βαρύ τραύμα. 
«Fight Club»
Το «Split» του M. Νάιτ Σιάμαλαν, παρότι αρκετά ψυχαγωγικό, επικρίθηκε για τη μη ρεαλιστική και προβληματική απεικόνιση της διασχιστικής διαταραχής. Κάποιοι τον κατέκριναν για τον υπαινιγμό του ότι οι ασθενείς με αυτή τη διαταραχή είναι πιθανό να είναι βίαιοι, κάτι που δεν είναι ακριβές. Αν και απέχει και αυτό από την τέλεια αναπαράσταση της διασχιστικής διαταραχής, το «Fight Club» του Ντέιβιντ Φίντσερ το κάνει πολύ καλύτερα. Ένας καταθλιπτικός άντρας (Έντουαρντ Νόρτον) δημιουργεί τον Τάιλερ Ντέρντεν (Μπραντ Πιτ) ως μηχανισμό άμυνας. Η διασχιστική διαταραχή είναι συνήθως σύμπτωμα παιδικής κακοποίησης ή κάποιου άλλου σημαντικού τραύματος. Εάν το «Fight Club» είχε ερευνήσει βαθύτερα το παρασκήνιο του πρωταγωνιστή, θα ήταν ακόμη πιο ακριβές και συναρπαστικό.
Στοιχεία από: everydayhealth.com columbiawell.org