Έλληνες ερευνητές αναλύουν πρώτη φορά γενετικά δεδομένα που δείχνουν ότι η υπέρταση προκαλεί κολπική μαρμαρυγή. Τα ευρήματα αυτά παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για μια αιτιακή σχέση, που με αυστηρό έλεγχο θα μπορούσαν να συμβάλουν στην αποτροπή της.

Πρώτη φορά με βάση γενετικά δεδομένα Έλληνες επιστήμονες δείχνουν ότι η υψηλή αρτηριακή πίεση (υπέρταση) προκαλεί τη συχνότερη αιτία καρδιακής αρρυθμίας, την κολπική μαρμαρυγή.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ Γεώργιο Γεωργιόπουλο του Βασιλικού Κολεγίου του Λονδίνου (King’s) και του Πανεπιστημίου Αθηνών ‒οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ευρωπαϊκό περιοδικό προληπτικής καρδιολογίας «European Journal of Preventive Cardiology» της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας‒, ανέλυσαν δεδομένα από τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή μελέτη συσχέτισης ολόκληρου του γονιδιώματος (Genome-WideAssociationStudy-GWAS), η οποία περιλάμβανε 60.620 άτομα με κολπική μαρμαρυγή και 970.216 χωρίς.

Η κολπική μαρμαρυγή μπορεί να προληφθεί

Το πρώτο βήμα ήταν ο εντοπισμός 894 γενετικών παραλλαγών που σχετίζονται με την υπέρταση. Στη συνέχεια, οι ερευνητές εξέτασαν ποιες από αυτές παίζουν ρόλο στην κολπική μαρμαρυγή.

Διαπιστώθηκε ότι η αυξημένη πίεση του αίματος σχετίζεται σαφώς με αυξημένο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής. Κάθε αύξηση κατά μία μονάδα (1 mmHg) της συστολικής και της διαστολικής πίεσης σχετίζεται με μια αύξηση κατά 1,8% και 2,6%, αντίστοιχα, του κινδύνου διάγνωσης κολπικής μαρμαρυγής.

«Τα ευρήματα αυτά παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για μια αιτιακή σχέση ανάμεσα στην πίεση του αίματος και την κολπική μαρμαρυγή. Η χρήση γενετικών πληροφοριών στις αναλύσεις ελαχιστοποιεί την πιθανότητα να υπάρχει αντίστροφη σχέση, δηλαδή η κολπική μαρμαρυγή να προκαλεί την υπέρταση, ή να ευθύνονται άλλοι παράγοντες για την κολπική μαρμαρυγή. Ακόμη, η μελέτη μας έδειξε ότι η σχέση υπέρτασης – κολπικής μαρμαρυγής δεν επηρεάζεται από άλλες καταστάσεις, όπως η στεφανιαία νόσος και η παχυσαρκία», δήλωσε ο Γ. Γεωργιόπουλος. Η έρευνα υποστηρίχτηκε από μεταδιδακτορική υποτροφία του Ιδρύματος Αλέξανδρου Ωνάση.

«Τα ευρήματά μας επιβεβαιώνουν την υπόθεση ότι η κολπική μαρμαρυγή μπορεί να προληφθεί. Αυτό σημαίνει ότι ο αυστηρός έλεγχος της πίεσης του αίματος μπορεί να αποτελέσει μια αποτελεσματική στρατηγική για την αποτροπή της κολπικής μαρμαρυγής και των επιπλοκών της, οι οποίες περιλαμβάνουν το εγκεφαλικό, την καρδιακή ανεπάρκεια, την άνοια και την κατάθλιψη», πρόσθεσε.

Η κολπική μαρμαρυγή είναι η συχνότερη μορφή καρδιακής αρρυθμίας, επηρεάζοντας περισσότερους από 40 εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο. Τα άτομα με κολπική μαρμαρυγή έχουν, μεταξύ άλλων, πενταπλάσιο κίνδυνο εγκεφαλικού.

Στη μελέτη συμμετείχαν επίσης οι Γεώργιος Ντρίτσος, Κίμων Σταματελόπουλος, Κώστας Τσιούφης και Ευάγγελος Ευαγγέλου.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα της νόσου συνήθως περιλαμβάνουν «φτερουγίσματα» στην καρδιά, αρρυθμία, δύσπνοια και αδυναμία. Τα επεισόδια κολπικής μαρμαρυγής έρχονται και φεύγουν ή μπορεί ο ασθενής να τα βιώνει συνεχώς, γεγονός που απαιτεί θεραπεία.

Αν και η ίδια η νόσος δεν είναι απειλητική για τη ζωή του ασθενούς, είναι μια πολύ σοβαρή ιατρική κατάσταση, καθώς συχνά απαιτεί άμεση και επείγουσα θεραπεία για να μην οδηγήσει σε επιπλοκές. Η νόσος μπορεί να οδηγήσει στον σχηματισμό θρόμβων στην καρδιά, που μέσω της κυκλοφορίας του αίματος μπορούν να περάσουν σε άλλα όργανα και να προκαλέσουν ισχαιμία (μπλοκαρισμένη ροή του αίματος).

Είναι η πιο συχνή αιτία ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Το 20-30% των ασθενών με ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο είχαν κολπική μαρμαρυγή πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά το αρχικό επεισόδιο.

Παράγοντες κινδύνου 

  • Ηλικία
  • Ατομικό ιστορικό καρδιαγγειακής πάθησης.
  • Υπέρταση.
  • Άλλες χρόνιες παθήσεις. Τα άτομα που αντιμετωπίζουν χρόνιες παθολογικές καταστάσεις, όπως η θυρεοειδοπάθεια, η υπνική άπνοια, το μεταβολικό σύνδρομο, ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια νεφροπάθεια ή πνευμονοπάθεια, κινδυνεύουν να εμφανίσουν τη νόσο.
  • Κατανάλωση αλκοόλ. Η υπερκατανάλωση αλκοολούχων ποτών μπορεί να πυροδοτήσει ένα επεισόδιο κολπικής μαρμαρυγής.
  • Παχυσαρκία. Το αυξημένο σωματικό βάρος αυξάνει και τον κίνδυνο προσβολής.
  • Οικογενειακό ιστορικό. Σε κάποιες οικογένειες έχει παρατηρηθεί ότι υπάρχει κληρονομικότητα στην εμφάνιση της νόσου.