fbpx

Σηψαιμία: Μια θανατηφόρα λοίμωξη που χρήζει προσοχής

Η σηψαιμία είναι μια σοβαρή επιπλοκή λοίμωξης, η οποία συμβαίνει όταν οι χημικές ουσίες που απελευθερώνονται στο αίμα με στόχο την καταπολέμησή της, πυροδοτούν φλεγμονώδεις αντιδράσεις σε όλο το σώμα.

Αυτές οι φλεγμονές επηρεάζουν την λειτουργία των οργάνων προκαλώντας ακόμη και ανεπάρκεια που οδηγεί σε θάνατο.

Η σηψαιμία προσβάλλει πάνω από ένα εκατομμύριο Αμερικανούς κάθε χρόνο και σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Γενικής Ιατρικής αποτελεί αιτία θανάτου για τουλάχιστον 500.000 ανθρώπους.

Η σηψαιμία είναι πιθανό να εκδηλωθεί μετά από πνευμονία, λοίμωξη της ουροδόχου κύστης, ή ακόμα και μικροτραυματισμό.

Αρκετά από τα συμπτώματά της είναι μη ειδικά και γι’ αυτό μπορεί ο ασθενής να λάβει λανθασμένη διάγνωση, που να αποβεί μοιραία για την ζωή του.

Τα πρώτα συμπτώματα
  • Πυρετός ή υποθερμία
  • Ρίγη και τρέμουλο
  • Ταχυπαλμία
  • Γρήγορη αναπνοή

Όπως αναφέρει η Βρετανική Υπηρεσία Υγείας, σε περίπτωση σοβαρής σηψαιμίας ή σηπτικού σοκ, εκδηλώνονται συμπτώματα όπως:

Ζαλάδα και τάση λιποθυμίας

Μεταβολές στην πνευματική κατάσταση (σύγχυση ή αποπροσανατολισμός)

  • Διάρροια
  • Ναυτία και τάση προς έμετο
  • Διαταραχή της ομιλίας
  • Μυϊκοί πόνοι
  • Σοβαρή δύσπνοια
  • Μειωμένη παραγωγή ούρων
  • Χλωμό δέρμα ή εφίδρωση
  • Απώλεια των αισθήσεων

Η σηψαιμία συνδέεται κυρίως με λοιμώξεις των πνευμόνων, του ουροποιητικού, του δέρματος και του εντέρου. Ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος (Staphylococcus aureus), το εσερίχια κόλι (Escherichia coli) και ορισμένοι τύποι στρεπτόκοκκου είναι μερικοί από τους μικροοργανισμούς που προκαλούν σηψαιμία, αναφέρει το Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων.

Η διάγνωση της σηψαιμίας προκύπτει βάσει των παθολογικών ευρημάτων (π.χ. πυρετός, χαμηλή πίεση, αυξημένοι παλμοί καρδιάς) και επιβεβαιώνεται με εργαστηριακές εξετάσεις προς ανεύρεση δεικτών φλεγμονής και βλάβης στα όργανα. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν επίσης η γενικότερη κατάσταση της υγείας του ασθενούς, προηγούμενες νοσηλείες σε Νοσοκομεία, αλλά και το είδος της λοίμωξης. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η αντιμετώπιση πρέπει να είναι εξατομικευμένη.