Παρακολουθώντας τις εξελίξεις σε περιστατικά σεξουαλικής βίας αναρωτιόμαστε συχνά γιατί τα θύματα αργούν τόσο πολύ να υποβάλουν καταγγελία ;
Υπάρχει ένα χρονικό χάσμα μεταξύ του τρόπου με τον οποίο φανταζόμαστε ότι θα ενεργούσαμε σε περίπτωση βίας ή σεξουαλικής παρενόχλησης και του τρόπου με τον οποίο αντιδρούν τα θύματα.
Μια νέα επιστημονική μελέτη έδωσε κάποιες απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Psychology of Women Quarterly και έδειξε ότι εάν τα θύματα σεξουαλικής βίας «καθυστερούν» να αναζητήσουν δικαιοσύνη, αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι αυτή η ανάγκη γενικά έρχεται πολύ μετά από άλλες βασικές ανάγκες, όπως της αίσθησης ασφάλειας
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ (Ηνωμένο Βασίλειο) και την Κοπεγχάγη (Δανία) συνέκριναν εδώ τις απαντήσεις σε μια ανώνυμη έρευνα, που πραγματοποιήθηκε στο διαδίκτυο μεταξύ θυμάτων παρενόχλησης ή σεξουαλικής βίας, με εκείνες ανθρώπων που δεν έχουν πέσει θύματα.
Η έρευνα τους ζήτησε να φανταστούν πώς θα είχαν αντιδράσει.
Τα θύματα ανέφεραν μια σειρά από ανάγκες που προέκυψαν από αυτές τις επιθέσεις και προχώρησαν σε διάφορες ενέργειες για την αντιμετώπισή τους.
Οι ανάγκες περιλάμβαναν την ανάγκη για ασφάλεια, έλεγχο και κοινωνική υποστήριξη, οι οποίες αναφέρθηκαν ως προτεραιότητες έναντι πιο επίσημων ενεργειών, όπως η αναφορά στην αστυνομία.
Οι συμμετέχοντες που δεν ήταν θύματα φαντάστηκαν ότι θα έβαζαν τις επίσημες ενέργειες πάνω από οτιδήποτε άλλο.
Καταγγελία – Κανείς δεν ξέρει πώς θα αντιδράσει σε περίπτωση σεξουαλικής βίας…
Ως εκ τούτου, τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης απαιτούν εξαιρετική προσοχή όταν πρόκειται για την αξιολόγηση της στάσης ενός ατόμου που έχει πέσει θύμα σεξουαλικής βίας.
« Διαπιστώσαμε ότι υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η άμεση και επίσημη αναφορά είναι η σωστή απάντηση στη σεξουαλική παρενόχληση. Αυτό συνήθως εννοείται με την έκφραση «εκδηλώνομαι». Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι που βιώνουν σεξουαλική παρενόχληση δεν το αναφέρουν επίσημα, και εκείνοι που το κάνουν συχνά αναφέρουν το αδίκημα πολύ καιρό μετά τη συνέβη. Η εστίαση είναι στα διαδικαστικά εμπόδια με την αστυνομία και άλλες αρχές να εξηγούν το γιατί, αλλά δίνεται λιγότερη προσοχή στις πραγματικές ανάγκες του ατόμου που έχει παρενοχληθεί σεξουαλικά », σχολίασε η καθηγήτρια Manuela Barreto, συν-συγγραφέας της μελέτης.
Ο ερευνητής καλεί όλους να αμφισβητήσουν τον εαυτό τους, όχι για τον λόγο που ωθεί τα θύματα να καθυστερήσουν τη νομική δράση, αλλά περισσότερο για τις ενέργειες που θεωρούν χρήσιμες για αυτούς μετά από μια τέτοια επίθεση.
Διότι κανείς δεν ξέρει, πριν γίνει ο ίδιος θύμα, πώς θα αντιδράσει σε περίπτωση σεξουαλικής βίας.
Επομένως, το να μην έχει υποβάλει αμέσως καταγγελία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος λέει ψέματα ή ότι έχει μεγαλοποιήσει τα γεγονότα, αλλά μάλλον ότι πρέπει να ενεργήσει με άλλους τρόπους για να βελτιωθεί η κατάσταση στην οποία βρίσκεται , πριν προβεί σε αυτού του είδους τις ενέργειες.