Οι άνθρωποι με τελειομανία συχνά έχουν υψηλές απαιτήσεις τόσο από τους ίδιους τους εαυτούς τους, όσο και από τα παιδιά τους. Στην προσπάθεια τους για την επίτευξη του τέλειου συχνά μετατρέπονται σε παρεμβατικούς γονείς. Δεν αφήνουν τα παιδιά τους να αναλάβουν ακόμη και απλά καθήκοντα όπως είναι το μαγείρεμα, το καθάρισμα και η πληρωμή των λογαριασμών. Προσπαθούν να ωθήσουν τα παιδιά τους στην επιτυχία με κάθε κόστος.  

Παρατηρώντας έναν τελειομανή άνθρωπο πολύ σύντομα θα αντιληφθούμε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ένας τέτοιος άνθρωπος ακολουθεί κατά γράμμα τους κανόνες, που συχνά έχει θέσει ο ίδιος. Επιπλέον είναι υπέρμετρα σκληρός και επικριτικός με τον εαυτό του, καταναλώνοντας πολύ χρόνο για να πετύχει το «τέλειο». Τέλος κυνηγά συνεχώς την επιτυχία και μόλις επιτύχει έναν στόχο αμέσως θέτει έναν ακόμα μεγαλύτερο.

Ένας άνθρωπος λοιπόν με τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά μπορεί να εξελιχθεί σε έναν υπερπροστατευτικό γονιό. Συνήθως δεν δίνει ελεύθερο πεδίο κινήσεων στο παιδί του. κΣπάνια θα μπορεί να του συγχωρέσει την οποιαδήποτε ατασθαλία. Επιπλέον οι παροχές προς το παιδί είναι παροχές που θα μπορούσε εύκολα να κάνει το ίδιο. Οι τελειομανείς άνθρωποι δηλαδή  δεν προσαρμόζουν τη γονική τους συμπεριφορά. Επίσης δεν επιτρέπουν στο παιδί να έχει μεγαλύτερη αυτονομία.

Διαφωτιστική έρευνα του Πανεπιστημίου της Αριζόνα

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Αριζόνα διαπίστωσαν ότι η εν λόγω συμπεριφορά μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογική δυσφορία, ναρκισσισμό, κακή προσαρμογή και χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών από τα παιδιά. Επιπλέον υποψιάζονται ότι οι μητέρες και πατεράδες που μεγάλωσαν στην «εποχή αυτοεκτίμησης» της δεκαετίας του 1970 και του 1980 είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στην τελειομανία.  Οι άνθρωποι αυτοί είναι τώρα γονείς και έχουν παιδιά που μπαίνουν στην ενηλικίωση. Ανατράφηκαν σε μια κουλτούρα που τους τόνιζε ότι είναι ξεχωριστοί και τέλειοι και αυτό τροφοδοτεί τελειομανείς κινήσεις. «Αν είμαι πραγματικά ξεχωριστός, αν είμαι πραγματικά υπέροχος, τότε τα παιδιά μου θα πρέπει να είναι επίσης ξεχωριστά και υπέροχα», συλλογίζονται.

Εν κατακλείδι οι γονείς πρέπει να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και να γίνουν λιγότερο παρεμβατικοί. Το παιδί πρέπει να νιώσει ότι οι γονείς του το αποδέχονται και δεν του θέτουν οι ίδιοι του στόχους που πρέπει να ακολουθήσει. Οι έφηβοι πρέπει να βγουν μόνοι τους από την ασφάλεια του δωματίου τους. Πρέπει να εξερευνήσουν τον κόσμο, γνωρίζοντας βέβαια  ότι οι γονείς τους θα είναι πάντα δίπλα τους για να τους στηρίξουν. Η ελευθερία κινήσεων είναι το σταυροδρόμι για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου και αυτόνομου νέου.

https://medicalxpress.com