Η 8η Μαρτίου έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και τιμάται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Θεσπίστηκε πρώτη φορά το 1977, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Έρχεται να μας υπενθυμίσει την ισότητα, τα επιτεύγματα, τη δημιουργικότητα και τη δυναμική των γυναικών.

Ανά τους αιώνες, οι γυναίκες κατάφεραν τολμώντας να ξεχωρίσουν και να αντεπεξέλθουν σε κάθε τομέα. Παρ’ όλα τα εμπόδια που αντιμετώπισαν –και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν–, διέπρεψαν στην επιστήμη, στην ανακάλυψη φαρμακευτικών αγωγών και στην έρευνα διαφόρων επιστημονικών πεδίων. Οι γυναίκες επιστήμονες συνεχίζουν να βοηθούν στην απόκτηση γνώσης και στην αντιμετώπιση προβλημάτων που απασχολούσαν, απασχολούν και θα συνεχίσουν να απασχολούν σε παγκόσμιο επίπεδο.

Γυναίκες επιστήμονες που ξεχώρισαν 

• Marie Curie, φυσικοχημικός 

Η Marie Curie γεννήθηκε το 1867 στην Πολωνία. Το 1891 ακολούθησε τη μεγαλύτερη αδελφή της για να σπουδάσει στο Παρίσι. Εκεί κέρδισε τα υψηλότερα πτυχία και πραγματοποίησε το επόμενο επιστημονικό της έργο. Το 1895 παντρεύτηκε τον Γάλλο φυσικό Pierre Curie. Η έρευνά της πάνω στη ραδιενέργεια συνέβαλε στη μοντέρνα πυρηνική επιστήμη, στις ακτίνες X-ray και στην αντιμετώπιση του καρκίνου. Πρόκειται για την πρώτη γυναίκα που κέρδισε βραβείο Νόμπελ και το μοναδικό άτομο που κέρδισε το συγκεκριμένο βραβείο σε δύο επιστημονικούς τομείς.

Ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που δίδαξε ως καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Παρισίου το 1906. Υπό την καθοδήγησή της, πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες μελέτες στον κόσμο για τη θεραπεία νεοπλασμάτων με τη χρήση ραδιενεργών ισοτόπων. Το 1920 ίδρυσε το Ινστιτούτο Curie στο Παρίσι και το 1932 το Ινστιτούτο Curie στη Βαρσοβία. Και τα δύο παραμένουν μέχρι σήμερα σημαντικά κέντρα έρευνας.

Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ανέπτυξε κινητές μονάδες ακτινογραφίας, παρέχοντας υπηρεσίες σε νοσοκομεία. Αφιερώνοντας τη ζωή της στην έρευνα της ραδιενέργειας, δεν κατάλαβε τις επιπτώσεις που είχε στην υγεία της και εντέλει πέθανε το 1934 από μια ασθένεια που προκαλείται από τη ραδιενέργεια.

Αγαπημένη ρήση: «Στη ζωή δεν υπάρχει τίποτα για να φοβάσαι, μόνο πράγματα για να κατανοείς».

• Nettie Stevens, γενετίστρια 

Η Nettie Stevens γεννήθηκε το 1861 στην Αμερική. Ήταν η πρώτη Αμερικανίδα γενετίστρια. Το 1880 αποφοίτησε από την Ακαδημία Γουέστφορντ. Αφού δίδαξε για τρεις περιόδους, συνέχισε τις σπουδές της στο Κανονικό Σχολείο Γουέστφιλντ στη Μασαχουσέτη, ολοκληρώνοντας την τετραετή φοίτηση μέσα σε δύο μόνο χρόνια, και αποφοίτησε με την υψηλότερη βαθμολογία στην τάξη.

Συνέχισε τις σπουδές της στην κυτταρολογία στο Bryn Mawr. Μαζί με τον Edmund Beecher Wilson, το 1905 ανακάλυψαν το χρωμόσωμα Υ, το οποίο είναι ένα από τα δύο φυλετικά χρωμοσώματα στα θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων και πολλών ζώων. Στα πειράματα που έγιναν για να προσδιοριστεί αυτό, χρησιμοποιήθηκαν μια σειρά από έντομα. Αναγνώρισε το χρωμόσωμα Υ σε σκουλήκια Tenebrio. Συμπέρανε ότι η χρωμοσωμική βάση του φύλου εξαρτάται από την παρουσία ή την απουσία του Υ χρωμοσώματος. Πέτυχε μια ερευνητική καριέρα σε κορυφαίους θαλάσσιους σταθμούς και εργαστήρια.

Το ρεκόρ των 38 δημοσιεύσεων περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές συνεισφορές, που συνέχισαν την ανάδειξη των ιδεών της χρωμοσωμικής κληρονομικότητας. Επέκτεινε με επιτυχία τα πεδία της εμβρυολογίας και κυτταρογενετικής. Απεβίωσε το 1912 από καρκίνο του μαστού.

• Elise Meitner, φυσικός

Η Elise Meitner γεννήθηκε το 1878 στην Βιέννη. Ήταν το τρίτο παιδί μιας ευκατάστατης οικογένειας. Από την παιδική της ηλικία η Elise εκδήλωσε την ισχυρή της κλίση προς τα μαθηματικά και τη φυσική. Διαβάζοντας τη βιογραφία της Marie Curie, αποφάσισε ότι ήθελε και αυτή να γίνει φυσικός και να ασχοληθεί με τη ραδιενεργό ακτινοβολία. Παρότι η εκπαίδευση της εποχής στην Αυστρία δεν προετοίμαζε κορίτσια για είσοδο στο πανεπιστήμιο, οι γονείς της προσέλαβαν κατ’ οίκον εκπαιδευτικούς και το 1901 εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου είχε καθηγητή τον Ludwig George Boltzmann. Όπως έχει γραφτεί, ο Boltzmann της ενέπνευσε το όραμα της Φυσικής ως αναζήτησης της υπέρτατης αλήθειας, όραμα το οποίο δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Το 1905 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο με διδακτορικό στη Φυσική.

Ήταν το πρώτο διδακτορικό στη Φυσική που απένειμε το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο σε γυναίκα. Το 1907 μετέβη στο Βερολίνο, θέλοντας να παρακολουθήσει τα μαθήματα που παρέδιδε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου Humboldt University ο Max Plank. Εκεί συνάντησε τον χημικό Otti Hahn, ο οποίος έγινε ο σημαντικότερος συνεργάτης και στενός της φίλος. Στις κοινές τους έρευνες, η Meitner ήταν η φυσικός και ο Hahn ο χημικός. Η συνεργασία αυτή κατέληξε, μεταξύ άλλων, στην ανακάλυψη, το 1917, του στοιχείου πρωτακτίνιο.

Για την ανακάλυψη αυτή τιμήθηκε με το Μετάλλιο από την Ακαδημία Επιστημών του Βερολίνου. Η συνεργασία Hahn – Meitner είχε ξεκινήσει με πολλά εμπόδια, με το μεγαλύτερο να σχετίζεται με το φύλο της. Το πανεπιστήμιο δεν επέτρεπε σε γυναίκες να καταλαμβάνουν επίσημες θέσεις, και οι δύο συνεργάτες αναγκάστηκαν να εργάζονται σε ένα διασκευασμένο ξυλουργείο στο υπόγειο του πανεπιστημίου. Το 1912 η ομάδα τους μεταφέρθηκε σε νέο ίδρυμα. Ο Hahn ανέλαβε το ίδρυμα ραδιοακτινοβολίας και το 1918 η Maitner ανέλαβε το τμήμα φυσικής ραδιοακτινοβολίας στο ίδιο ίδρυμα. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου ο Hahn εργάστηκε υπό τον Haber στα εργαστήρια χημικού πολέμου, ενώ η Meitner εργάστηκε εθελοντικά ως νοσοκόμα στις ακτινογραφίες για λογαριασμό του αυστριακού στρατού.

Η συνεργασία των δύο συνεχίστηκε μετά τον τερματισμό του πολέμου. Το 1960 μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1966 της απονεμήθηκε το Βραβείο Ενρίκο Φέρμι της Αμερικανικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας. Ήταν η πρώτη γυναίκα που της απονεμόταν αυτό το βραβείο. Η Meitner απεβίωσε στο Λονδίνο το 1968, λίγες μέρες πριν γιορτάσει τα 90ά της γενέθλια.

• Rachel Carson, βιολόγος και περιβαλλοντολόγος

Η Rachel Louise Carson γεννήθηκε το 1907 στην Πενσιλβάνια. Ήταν θαλάσσια βιολόγος, περιβαλλοντολόγος και συγγραφέας. Ξεκίνησε την καριέρα της ως θαλάσσια βιολόγος στο Γραφείο Αλιευμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ έγινε συγγραφέας πλήρους απασχόλησης τη δεκαετία του 1950. Το βιβλίο που εξέδωσε το 1951, το «The Sea Around Us», κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου των ΗΠΑ ως αναγνώριση για τη χαρισματική γραφή της. Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, η Carson έστρεψε την προσοχή της στο περιβάλλον, και πιο συγκεκριμένα στα προβλήματα που πίστευε ότι οφείλονταν στα συνθετικά εντομοκτόνα.

Γι’ αυτό και το σημαντικότερο βιβλίο της, με τίτλο «Silent Spring», θεωρείται ότι έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη του παγκόσμιου περιβαλλοντικού κινήματος. Υποστήριζε πως, αν εξαιρεθεί το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου, η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα είναι η ρύπανση του ανθρώπινου περιβάλλοντος. Απεβίωσε τον Απρίλιο του 1964 στο Σίλβερ Σπρινγκ του Μέριλαντ.

• Katherine Johnson, μαθηματικός

Η Katherine Coleman Goble Johnson γεννήθηκε το 1918 στην Αμερική. Ήταν μαθηματικός και οι υπολογισμοί της βοήθησαν στην ανάπτυξη των μηχανισμών τροχιάς της NASA και τις ακόλουθες εκτοξεύσεις επανδρωμένων διαστημόπλοιων στο Διάστημα. Ήταν υπεύθυνη για την ασφαλή επιστροφή των πρώτων αστροναυτών που ταξίδεψαν στο Διάστημα. Απέκτησε υψηλή φήμη για το ότι ήταν αυθεντία στους πολύπλοκους υπολογισμούς και για το ότι συνεισέφερε τα μέγιστα στη χρήση υπολογιστή για την πραγματοποίηση διαφόρων εργασιών.

Στα πρώτα χρόνια της δουλειάς της δέχτηκε κριτική για το φύλο και το χρώμα της, όντας Αφροαμερικανίδα, χωρίς όμως να επηρεαστεί και να σταματήσει. Το 2015 ο τότε Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα τη βράβευσε με το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας. Το 2016 ήταν ο βασικός χαρακτήρας της ταινίας «Αφανείς ηρωίδες», την οποία ενσάρκωσε η Ταράτζι Π. Χένσον. Το 2019 η Johnson έλαβε το βραβείο του Χρυσού Μεταλλίου του Κογκρέσου. Απεβίωσε πρόσφατα, το 2020. Οι υπηρεσίες Διαστήματος της πίστωσαν ότι ήταν «η πρώτη Αφροαμερικανίδα γυναίκα που εργάστηκε στη NASA ως επιστήμονας».

• Rosalind Franklin, χημικός

H Rosalind Elsie Franklin γεννήθηκε το 1920 στην Αγγλία. Ήταν βιοφυσικός και χημικός – κρυσταλλογράφος. Η συμβολή της ήταν τεράστια στην κατανόηση των μοριακών δομών των DNA, RNA, των ιών, του άνθρακα και του γραφίτη. Το έργο της στο DNA είναι το πιο γνωστό, επειδή το DNA (δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ) διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον μεταβολισμό των κυττάρων και τη γενετική, και η ανακάλυψη της δομής του βοήθησε άλλους επιστήμονες να καταλάβουν πώς η γενετική πληροφορία περνά από τους γονείς στα παιδιά. Έχει μείνει στην ιστορία περισσότερο γνωστή για το έργο της σχετικά με τις εικόνες περίθλασης ακτινών Χ του DNA, που οδήγησε στην ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA. Το 2013 η Google τίμησε με ειδικό αφιέρωμα τη σημαντική χημικό R. Franklin.

Μετά το πέρας των εργασιών της για το DNA, η Franklin πραγματοποίησε πρωτοποριακή έρευνα σχετικά με τον ιό της μωσαϊκής του καπνού και τον ιό της πολιομυελίτιδας. Πέθανε στις 16 Απριλίου 1958, σε ηλικία 37 ετών, από καρκίνο των ωοθηκών. Ως ελάχιστο φόρο τιμής για την προσφορά της, δόθηκε το όνομά της στο εξερευνητικό σκάφος της μη επανδρωμένης αποστολής στον Άρη.

• Rita Levi-Montalcini, γιατρός

Η Rita Levi-Montalcini γεννήθηκε στην Ιταλία το 1909. Ήταν γιατρός και πρωτοπόρος ερευνήτρια στον κλάδο της νευρολογίας – είχε μάλιστα βραβευτεί με βραβείο Νόμπελ για τις ανακαλύψεις της σχετικά με την ανάπτυξη των νευρικών κυττάρων. Υπήρξε ισόβια γερουσιαστής από τον Αύγουστο του 2001, και από τη θέση αυτή στήριξε ιδιαίτερα τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις του Ρομάνο Πρόντι.

Δέχτηκε αρκετές επικρίσεις για τις πολιτικές της επιλογές, ενώ έγινε στόχος και ρατσιστικών επιθέσεων λόγω της εβραϊκής της καταγωγής. Εξαιτίας αυτής της καταγωγής άλλωστε είχε αναγκαστεί να απομακρυνθεί από την έρευνα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν υποχρεώθηκε να διεξάγει τα πειράματά της στην κουζίνα του σπιτιού της.Υπήρξε η μακροβιότερη κάτοχος Νόμπελ. Έχει δημοσιεύσει αρκετές μελέτες, μεταξύ των οποίων και τον «Κρυφό άσο», που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά.

• Segenet Kelemu, παθολόγος μοριακών φυτών

Η Segenet Kelemu γεννήθηκε το 1957 στην Αιθιοπία. Ήταν η πρώτη από τις υπόλοιπες γυναίκες της γενιάς της που κατάφερε να ξεφύγει από την παντρειά σε μικρή ηλικία και να πάει στο πανεπιστήμιο. Ως επιστήμονας, είναι γνωστή για την έρευνά της ως παθολόγος μοριακών φυτών. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, η έρευνά της συνέβαλε στην αντιμετώπιση γεωργικών περιορισμών στην Αφρική, την Ασία, τη Λατινική και Βόρεια Αμερική.

Αφιέρωσε τη ζωή της στην έρευνα της φυτικής παθολογίας. Προσπάθησε να βοηθήσει μικρές φάρμες να παράγουν περισσότερο φαγητό, με σκοπό την καταπολέμηση της φτώχειας. Από το 2013 μέχρι σήμερα η Kelemu είναι γενική διευθύντρια του Διεθνούς Κέντρου Φυσιολογίας και Οικολογίας Εντόμων, του μοναδικού ινστιτούτου της Αφρικής που είναι αφιερωμένο στην έρευνα για έντομα και άλλα αρθρόποδα.

Νωρίτερα είχε διατελέσει διευθύντρια των Βιοεπιστημών της Ανατολικής και Κεντρικής Αφρικής (BecA), αντιπρόεδρος Προγραμμάτων στη Συμμαχία για μια Πράσινη Επανάσταση στην Αφρική (AGRA) και ηγέτιδα της Διαχείρισης Υγείας Καλλιεργειών και Αγροσυστημάτων στο Διεθνές Κέντρο Τροπικής Γεωργίας (CIAT). Έχει λάβει πολλές διεθνείς διακρίσεις, όπως τα βραβεία L’Oréal-UNESCO για τις Γυναίκες στην Επιστήμη το 2014.

Έχει αναγνωριστεί ως μία από τις 100 κορυφαίες γυναίκες της Αφρικής στο «Forbes», ενώ έχει αναφερθεί και ως μία από τις 10 πιο σημαντικές Αφρικανές γυναίκες στη γεωργία από το «Journal of Gender, Agriculture and Food Security». Έχει λάβει Βραβείο Ανώτερου Επιστήμονα της CIAT, Βραβείο Φιλίας –που απονεμήθηκε από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας– και Βραβείο TWAS για τις γεωργικές επιστήμες από την Παγκόσμια Ακαδημία Επιστημών.

Αγαπημένη ρήση: «Πιστεύω ότι η ενασχόλησή μου με την καλλιέργεια της Αφρικής είναι μια επένδυση που αφορά όλη την ανθρωπότητα».

• Jennifer Doudna, γιατρός

Η Jennifer Anne Doudna γεννήθηκε το 1964 στην Αμερική. Μεγάλωσε στη Χαβάη και στη συνέχεια σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Αυτό αποτέλεσε μόνο την αρχή για μια ζωή γεμάτη έρευνα και συνεισφορά στην επιστημονική γνώση των γονιδιωμάτων. Είναι γνωστή για το πρωτοποριακό της έργο στην επεξεργασία γονιδίων CRISPR, δηλαδή στη μελέτη της μετάλλαξης γονιδίων που μπορούν να ελέγξουν την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Για το έργο της στην CRISPR το 2020 της απονεμήθηκε το Νόμπελ Χημείας μαζί με τον Emmanuelle Charpentier. Είναι καγκελάριος πρόεδρος του Τμήματος Χημείας και Μοριακής – Κυτταρικής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ. Από το 1997 μέχρι σήμερα είναι ερευνήτρια στο Ιατρικό Ινστιτούτο Howard Hughes.

Αγαπημένη ρήση: «Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε, τόσο περισσότερο γίνεται κατανοητό ότι υπάρχουν πολλά ακόμα να μάθουμε».

• Μαρία Σταμέλου, νευρολόγος

Η Μαρία Σταμέλου γεννήθηκε στην Ελλάδα. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης και αργότερα ολοκλήρωσε την ειδικότητα και το διδακτορικό της στη Νευρολογική Πανεπιστημιακή Κλινική του Marburg (2005-2010). Είναι πιστοποιημένη για ενδομυϊκές ενέσεις αλλαντικής τοξίνης για την αντιμετώπιση νευρολογικών παθήσεων, και συγκερκιμένα δυστονιών, τικ και σπαστικότητας. Σήμερα είναι καθηγήτρια Νευρολογίας στο Philipps-Universität Marburg της Γερμανίας και εξειδικευμένη στην αντιμετώπιση της νόσου Πάρκινσον και άλλων Κινητικών Διαταραχών.

Είναι έκτακτη αναπληρώτρια καθηγήτρια (adjunct associate professor) στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου και μία από τις τρεις γυναίκες επιστήμονες που βραβεύτηκαν για τη συνεισφορά τους από τη L’Oréal–UNESCO Για τις Γυναίκες στην Επιστήμη. Είναι κύρια ερευνήτρια στην Ελλάδα σε καινοτόμες θεραπευτικές κλινικές μελέτες στη νόσο Πάρκινσον και την Προϊούσα Υπερπυρηνική Παράλυση και διοργανώτρια ευρωπαϊκών και διεθνών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Είναι επικεφαλής του ειδικού Τμήματος Πάρκινσον και άλλων Κινητικών Διαταραχών του νοσοκομείου «Υγεία». Είναι συγγραφέας πάνω από 150 δημοσιεύσεων σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και βιβλία.

Αγαπημένη ρήση: «Θέλω να δώσω έμφαση στο γεγονός ότι μπορεί να γίνει έρευνα και στην Ελλάδα. Θέλω να γίνω παράδειγμα για τις γυναίκες επιστήμονες που άφησαν τη χώρα για το εξωτερικό, να επιστρέψουν και να συνεχίσουν την έρευνά τους εδώ».

Ελληνικά Βραβεία L’Oréal-UNESCO

Καθημερινά βρίσκονται στο εργαστήριο, ανάμεσα σε βιολογικά υλικά, χημικές ουσίες και μικροσκόπια, προσπαθώντας να απαντήσουν με επιστημονικά δεδομένα σε ερωτήματα. Η δρ Καλλιόπη Δασύρα, η δρ Ελένη Ευθυμιάδου και η δρ Μαρία Μπραουδάκη είναι από εκείνες τις νέες, δυναμικές Ελληνίδες που έρχονται αντιμέτωπες με τις προκλήσεις και φαίνεται ότι δεν πτοούνται από τις δυσκολίες στον ανδροκρατούμενο κλάδο της επιστήμης.

• Eλένη Ευθυμιάδου, χημικός

Η δρ Ελένη Ευθυμιάδου είναι πτυχιούχος του τμήματος Χημείας του ΕΚΠΑ. Πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές της σπουδές, σε συνεργασία με το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», στο Ινστιτούτο Φυσικοχημείας (2004-2006). Η διδακτορική της διατριβή είχε ως αντικείμενο τη σύνθεση, τον χαρακτηρισμό και τη βιολογική αξιολόγηση συμπλόκων ενώσεων για την καταπολέμηση του καρκίνου. Έλαβε υποτροφία για την ολοκλήρωση του διδακτορικού της από το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ενώ πολλές ανακοινώσεις της βραβεύτηκαν σε συνέδρια φαρμακευτικού ενδιαφέροντος (2006-2009). Το 2010 ολοκλήρωσε το δεύτερο μεταπτυχιακό της στον τομέα της «Κατάλυσης και Τεχνολογίας Περιβάλλοντος» από το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

Η μεταδιδακτορική της σταδιοδρομία ξεκίνησε στον Δημόκριτο στο πρόγραμμα ERC Advanced Grant (2009-2013), ΙΔΕΕΣ-Νανοθεραπεία, στο Ινστιτούτο Νανοεπιστήμης και Νανοτεχνολογίας, στο εργαστήριο SOL-GEL, με θέμα τα στοχευμένα συστήματα μεταφοράς φαρμάκων για την καταπολέμηση του καρκίνου του μαστού και του προστάτη. Στη συνέχεια συμμετείχε στη συγγραφή του προγράμματος ERC-PoC επιτυχώς, ως συνέχεια των επιτυχών αποτελεσμάτων του πρώτου ERC, με στόχο την in vivo συγκριτική μελέτη ως προς την αποτελεσματικότητα της θεραπείας ενός εμπορικού σκευάσματος.

• Καλλιόπη Δασύρα, αστροφυσικός

Η Ελληνίδα δρ Καλλιόπη Δασύρα το 2002 ολοκλήρωσε της σπουδές της στη Φυσική και το 2003 το μεταπτυχιακό της στην Αστροφυσική, στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Έκανε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα τις αλλαγές που επιφέρουν οι συγκρούσεις γαλαξιών στη δομή και την εξέλιξή τους, στο Ινστιτούτο Max Planck και στο Πανεπιστήμιο Ludwig Maxilimilians, στη Γερμανία.

Το 2006 μετακόμισε στις ΗΠΑ, όπου άρχισε το πρώτο της μεταδιδακτορικό ερευνητικό συμβόλαιο στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech), με σκοπό να διερευνήσει μεταβολές στις ιδιότητες των γαλαξιών για διαφορετικές χρονικές περιόδους του σύμπαντος. Στην πορεία, διετέλεσε μεταδιδακτορική ερευνητική συνεργάτιδα σε δύο ινστιτούτα στη Γαλλία: στο Commissariat à L’ Energie Atomique και στο Αστεροσκοπείο του Παρισιού καθώς και στο ΕΚΠΑ. Έκτοτε μελετά την επίδραση των μελανών οπών στην εξέλιξη των γαλαξιών μέσω ανέμων που δημιουργούν, όταν εκλύουν ενέργεια εξαιτίας του υλικού που απορρόφησαν.

Ως παρατηρησιακός αστροφυσικός, έχει χρησιμοποιήσει μερικά από τα μεγαλύτερα διαστημικά και επίγεια τηλεσκόπια, όπως τα Hubble, Spitzer, Herschel, Very LargeTelescope (VLT) και Atacama Large Millimeter Array (ALMA). Στην πορεία της καριέρας της έχει χρηματοδοτηθεί από τη NASA και τη Γαλλική Διαστημική Εταιρεία (CNES), ενώ έχει κερδίσει δύο φορές την ανταγωνιστική υποτροφία Marie Curie Intra-European Fellowship.

• Μαρία Μπραουδάκη, ερευνήτρια Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής

Η Κρητικιά δρ Μαρία Μπραουδάκη είναι πτυχιούχος του Τμήματος Βιοεπιστημών του Πανεπιστημίου του Κόβεντρι στη Βρετανία. Πραγματοποίησε τη διδακτορική της διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Άστον στο Μπέρμιγχαμ, με αντικείμενο τη μοριακή μικροβιολογία. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών ειδίκευσης στη Μοριακή Ιατρική από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει κάνει μετεκπαίδευση στο Εργαστήριο Μοριακής Ανοσογενετικής στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ στη Γαλλία, στο Εργαστήριο Γενετικής του τμήματος Αιματολογίας/Ογκολογίας στο Birmingham Womens NHS Foundation Trust της Βρετανίας και στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας (EMBL) στη Χαϊδελβέργη.

Η μεταδιδακτορική της ακαδημαϊκή σταδιοδρομία ξεκίνησε στο Εργαστήριο Λοιμώξεων/Χημειοθεραπείας της Α’ Παιδιατρικής Κλινικής του ΕΚΠΑ. Είχε θέμα τη μελέτη μηχανισμών αντοχής σε αντιβιοτικά, και συνεχίζεται στην ίδια κλινική στο Εργαστήριο Ογκολογίας σε συνεργασία με το Ερευνητικό, Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Μελέτης και Αντιμετώπισης Γενετικών και Κακοήθων Νοσημάτων της Παιδικής Ηλικίας, με αντικείμενο τη μελέτη των μοριακών μηχανισμών του παιδικού καρκίνου.

Στην έρευνά της έχει λάβει χρηματοδότηση από διάφορους φορείς. Επίσης έχει πάρει πλήθος υποτροφιών, με πιο πρόσφατη τη μεταδιδακτορική υποτροφία ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ από το ΙΚΥ-Πρόγραμμα Siemens (2013-2015) για τη μελέτη των επιπέδων έκφρασης των miRNAs σε εμβρυονικά νεοπλάσματα του κεντρικού νευρικού συστήματος της παιδικής ηλικίας.

Πληροφορίες από: wikipedia.com, tovima.gr