fbpx

Η υστερία είναι αναμφίβολα η πρώτη ψυχική διαταραχή που αποδίδεται στις γυναίκες. Περιγράφεται με ακρίβεια από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ., έως ότου ο Freud ασχολήθηκε διεξοδικά με το θέμα της. Πάνω από 4.000 χρόνια ιστορίας συντροφεύουν αυτή την ασθένεια, η οποία εξετάστηκε από δύο πλευρές: επιστημονική και δεισιδαιμονική.

H υστερία αντιμετωπίστηκε με βότανα, σεξ ή σεξουαλική αποχή. Οι γυναίκες τιμωρήθηκαν και θεωρήθηκαν μάγισσες, μέχρι η διαταραχή να μελετηθεί κλινικά και να αντιμετωπιστεί με καινοτόμες θεραπείες. Ωστόσο, ακόμη και στο τέλος του 19ου αιώνα οι μόνες γνωστές θεραπείες ήταν αυτές που είχε προτείνει ο Γαληνός.

Μελέτες του 19ου και του 20ού αιώνα άρχισαν να παρουσιάζουν ότι η υστερία δεν είναι αποκλειστικά γυναικεία ασθένεια, κάτι που επέτρεψε να υπάρξει μια αυστηρότερη επιστημονική άποψη. Άλλες μελέτες του 20ού αιώνα κατέδειξαν τη σημασία της διαπολιτισμικής ψυχιατρικής. Ως εκ τούτου, δόθηκε βαρύτητα στον ρόλο των περιβαλλοντικών παραγόντων, στην εξέλιξη της συμπεριφοράς και στις συνδυαζόμενες ψυχικές διαταραχές. παράνοια χέρια τοίχος

Η υστερία στον αρχαιοελληνικό κόσμο

Ο Μελάμποδας θεωρείται ο πατέρας της υστερίας. Προκάλεσε την εξέγερση των παρθένων του Άργους, που αρνήθηκαν να τιμήσουν τον φαλλό και έφυγαν στα βουνά, καθώς η συμπεριφορά τους θεωρήθηκε παρανοϊκή. Ο Μελάμποδας θεράπευσε αυτές τις γυναίκες με ελλέβορο και στη συνέχεια τις παρότρυνε να συνευρεθούν με νέους, ισχυρούς άντρες. Ο ίδιος εξήγησε ότι η τρέλα των γυναικών προέρχεται από τη μήτρα τους, λόγω έλλειψης οργασμών και «μελαγχολίας της μήτρας». Έτσι προέκυψε η ιδέα μιας γυναικείας τρέλας που σχετίζεται με την έλλειψη φυσιολογικής σεξουαλικής ζωής. Ο Πλάτωνας, στον «Τίμαιο», υποστηρίζει ότι η μήτρα είναι λυπημένη και ατυχής όταν δεν ενώνεται με τον άντρα και δεν δημιουργεί νέα γέννηση. Ο Αριστοτέλης και ο Ιπποκράτης είχαν την ίδια γνώμη.

Ο Ιπποκράτης (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «υστερία». Πράγματι, θεωρούσε ότι η αιτία αυτής της ασθένειας οφειλόταν στη λειτουργία της μήτρας («υστέρα»). Ο Έλληνας γιατρός παρείχε μια εκτενή περιγραφή της υστερίας, η οποία διακρινόταν σαφώς από την επιληψία. Τόνισε τη διαφορά μεταξύ των καταναγκαστικών κινήσεων της επιληψίας, που προκαλούνται από μια διαταραχή του εγκεφάλου, και εκείνων της υστερίας λόγω των ανώμαλων κινήσεων της μήτρας στο σώμα. Υποστήριξε ότι το σώμα μιας γυναίκας είναι κρύο και υγρό και ως εκ τούτου πιο ευαίσθητο, σε αντίθεση με το ξηρό και ζεστό αντρικό σώμα. Για τον λόγο αυτό, η μήτρα είναι επιρρεπής στο να ασθενήσει, ειδικά εάν στερείται των ωφελειών που προκύπτουν από το σεξ και την αναπαραγωγή. Έτσι πρότεινε ακόμη και οι χήρες και οι άγαμες γυναίκες να παντρεύονται και να ζουν μια ικανοποιητική σεξουαλική ζωή εντός των ορίων του γάμου.

Σύγχρονη εποχή

Ο Γάλλος νευροψυχίατρος Pierre Janet (1859-1947) έπεισε τους γιατρούς ότι η ύπνωση ήταν ένα πολύ ισχυρό μοντέλο διερεύνησης και θεραπείας. Η υστερία είναι μια παθολογία που εμφανίζεται αυτόνομα για νευρωτικούς λόγους, διαταράσσοντας αρνητικά την καθημερινή ζωή του ατόμου. Ο λόγος της υστερίας βρίσκεται στο idee fixe, στο υποσυνείδητο δηλαδή του ατόμου. Όσον αφορά τον ερωτισμό, ο Janet σημείωσε ότι «οι υστερικοί, γενικά, δεν έχουν μεγαλύτερες σεξουαλικές επιθυμίες από έναν μη υστερικό άνθρωπο». Οι μελέτες του Janet ήταν πολύ σημαντικές για τις πρώτες θεωρίες του Freud.

Ο πατέρας της ψυχανάλυσης Sigmund Freud (1865-1939) συνέβαλε σημαντικά στο πεδίο υστερία γυναίκα παράνοιατης υστερίας. Ο ίδιος έγραψε το 1897 ότι έπειτα από μια περίοδο καλής διάθεσης, τώρα περνούσε μια κρίση δυστυχίας. «Ο κύριος ασθενής για τον οποίο ανησυχώ σήμερα είναι ο εαυτός μου», υποστήριξε. Μέχρι τον Freud οι γιατροί θεωρούσαν ότι η υστερία ήταν συνέπεια μειωμένης σεξουαλικής ικανοποίησης και έλλειψης μητρότητας. Ο Freud αντέστρεψε τη θεωρία: η υστερία είναι μια διαταραχή που προκαλείται στο στάδιο του οιδιπόδειου συμπλέγματος και η αποτυχία μητρότητας είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία. Αυτό σημαίνει ότι ένα υστερικό άτομο δεν μπορεί να δημιουργεί ώριμες σχέσεις.

Η άποψη στον 20ό αιώνα έως σήμερα

Η εξέλιξη αυτής της ασθένειας φαίνεται να αποτελεί παράγοντα της κοινωνικής «δυτικοποίησης». Αρκετές μελέτες για τις ψυχικές ασθένειες φαίνεται να επιβεβαιώνουν αυτή την υπόθεση. Το 1978 ο Henry B. Murphy (1915-1987) εξατομίκευσε τις κύριες αιτίες της μελαγχολίας, αποδίδοντάς τη στις κοινωνικές και τις συνακόλουθες οικονομικές αλλαγές. Υποστήριξε ότι η υστερία χαρακτηρίζεται από συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης και αδυναμίας. Το πεπρωμένο και το μέλλον δεν καθορίζονται πλέον από τη μοίρα, αλλά δημιουργούν μια άγνωστη και σκληρή ευθύνη απέναντι στη ζωή. Η υστερία λοιπόν είναι αποτέλεσμα αυτού του τρόπου ζωής. Την ίδια χρονιά ο Murphy έγραψε ότι στην Ασία και την Αφρική τα συμπτώματα αυτά είναι σπάνια.

Το 1980 η υστερία διαγράφηκε από τα ιατρικά λεξικά ως διαταραχή. Παρέμεινε

υστερία γυναίκα με κατάθλιψη

όμως ως σύμπτωμα ασθένειας που προκαλείται από συγκεκριμένο τραύμα, τόσο σωματικό όσο και ψυχικό. Αν και σήμερα θεωρείται το αποτέλεσμα μιας άλλης ασθένειας, έχει ταυτίσει τις γυναίκες για αιώνες με ασταθή συμπεριφορά και αδύναμη ψυχική σύσταση. Οι μύθοι της υστερίας είναι φανταστικοί, η πραγματική ιστορία τους όμως όχι μόνο αποκαλύπτει πως ήταν ένα εργαλείο για τον έλεγχο της συμπεριφοράς και του σώματος των γυναικών, αλλά δείχνει την τρομακτική ψυχική και σωματική κακοποίηση που έχει λάβει κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Στοιχεία από: www.mcgill.ca www.verywellmind.com www.ncbi.nlm.nih.gov

× Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας

Αρχίστε να λαμβάνετε ενημερώσεις σχετικά με την υγεία, τη διατροφή, την ομορφιά και την φυσική κατάσταση.