Ο τουρισμός είναι ένα κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο με σημαντικές επιδράσεις στη ζωή του ανθρώπου και στις εθνικές οικονομίες των κρατών.

Το ταξίδι, δηλαδή η μετακίνηση του ανθρώπου από τον τόπο της μόνιμης κατοικίας του σε άλλο τόπο, αποτελεί το βασικό στοιχείο του τουρισμού. Παράλληλα βασικό συστατικό του αποτελεί το κίνητρο των διακοπών και της αναψυχής, θεμελιώδες δικαίωμα όλων των ανθρώπων.

Η ευρύτατη έννοια του τουρισμού επιτρέπει τον προσδιορισμό, ως τουρισμού, ποικίλων
μετακινήσεων, όπως για επαγγελματικούς λόγους, για συμμετοχή σε συνέδρια, για εκπαίδευση κ.λπ. Σ’ αυτό το ευρύ πλαίσιο εντάσσεται και το ταξίδι για λόγους υγείας, αποκαλούμενος«ιατρικός τουρισμός».Ως προς το περιεχόμενό του, επικρατεί έντονη σύγχυση λόγω της αντίφασης που εμπεριέχουν οι όροι τουρισμός και νοσηλεία, που είναι βασικό στοιχείο του ιατρικού τουρισμού.

Η ιστορία πίσω από τον ορισμό:

Ο άνθρωπος ταξίδευε, για αναζήτηση θεραπείας, σε μακρυνές αποστάσεις επί αιώνες. Στην
αρχαία Ελλάδα είχαν δημιουργηθεί τα «Ασκληπιεία» δηλαδή ιερά και τόποι λατρείας του ήρωα,ιατρού και θεραπευτή θεού Ασκληπιού. Στην πραγματικότητα ήταν τα ιατρικά κέντρα, όχι μόνο του ελληνικού χώρου αλλά και όλου του δυτικού πολιτισμού και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην ευρύτερη περιφέρεια για πολλούς αιώνες.

Επίσης, οι αρχαίοι Έλληνες ταξίδευαν σε μεγάλες αποστάσεις για να αναζητήσουν θεραπεία ή
να βρουν ανακούφιση σε ιαματικά λουτρά.Υποστηρίζεται μάλιστα ότι η επίσκεψη σε ιαματικές πηγές αποτελεί μια από τις παλαιότερες μορφές τουρισμού.

Στo 18 και 19ο αιώνα,οι εύποροι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί συνέρρεαν για θεραπεία στις
ιαματικές πηγές και στα σανατόρια ή σε απομακρυσμένα μέρη που θεωρούνταν κατάλληλα με το καλό τους κλίμα για θεραπεία από ασθένειες όπως η φυματίωση, η αρθρίτιδα, η βρογχίτιδα ή ασθένειες του ήπατος. Για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της φυματίωσης οι γιατροί,πρότειναν τη διαμονή σε ευνοϊκά κλίματα, όπως τα παράλια της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Αλεξάνδρειας.

Επίσημη αναγνώριση

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού το 1991 κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου για τις
στατιστικές στα ταξίδια και στον Τουρισμό που πραγματοποιήθηκε στην Οττάβα του Καναδά,
έκανε αποδεκτή την πλευρά της «ζήτησης» για ταξίδια και προσδιόρισε τον τουρισμό ως «τις
δραστηριότητες των ατόμων που ταξιδεύουν προς κάποιο προορισμό εκτός του τόπου μόνιμης κατοικίας τους και μένουν σ΄ αυτόν όχι περισσότερο από ένα έτος για αναψυχή,
επαγγελματικούς ή άλλους λόγους.

Τα σημερινά δεδομένα

Ο όρος «ιατρικός τουρισμός» ήταν πριν από μερικά χρόνια άγνωστος. Εμφανίζεται ως όρος τον 20ο αιώνα, με την αύξηση των ατόμων που μετακινούνται εκτός εθνικών συνόρων σε
αναζήτηση θεραπείας.

Πλήρης καθορισμός της έννοιας«ιατρικός τουρισμός»

Το 1989 ο Goeldner σε μία ανασκόπηση της βιβλιογραφίας του τουρισμού υγείας, ορίζει ως
τουρισμό υγείας την παραμονή μακριά από τον τόπο μόνιμης κατοικίας, που πραγματοποιείται σε ένα τουριστικό θέρετρο, με σημαντικότερο κίνητρο την υγεία.Ο
Goeldner αναγνώρισε πέντε συστατικά στοιχεία της τουριστικής αγοράς υγείας, κάθε ένα από τα οποία προσδιορίζει συγκεκριμένο τμήμα της αγοράς, ανάλογα με τις κατηγορίες τουρισμού και υγείας που συνδέονται με αυτό:
1. ήλιος και δραστηριότητες αναψυχής (τουρισμός αναψυχής).
2. συμμετοχή σε δραστηριότητες υγείας, αλλά η υγεία δεν είναι το κεντρικό / και κυρίαρχο
κίνητρο (υπαίθρια αναψυχή, τουρισμός περιπέτειας, αθλητικός τουρισμός, τουρισμός ευεξίας).
3. κυρίαρχο κίνητρο για το ταξίδι είναι η υγεία (π.χ. κρουαζιέρα στη θάλασσα ή ταξίδια σε
περιοχή με διαφορετικό κλίμα) (τουρισμός υγείας και τουρισμός ευεξίας).
4. ταξίδι για σάουνα, μασάζ και άλλες δραστηριότητες υγείας (τουρισμός για spa και τουρισμός ευεξίας).
5. ιατρική περίθαλψη (ιατρικός τουρισμός και οδοντιατρικός τουρισμός).