Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση (ΚΕΚ) είναι το κύριο αίτιο θανάτου και αναπηρίας σε νεαρούς ενήλικες και έχει μεγάλο κόστος για την υγεία.

Η τραυματική εγκεφαλική βλάβη, ICD-10 S06, γνωστή ως κρανιοεγκεφαλική κάκωση, συμβαίνει όταν μία εξωτερική δύναμη τραυματίσει τον εγκέφαλο. Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση μπορεί να προκαλέσει μια σειρά από σωματικές, γνωστικές, κοινωνικές, συναισθηματικές και συμπεριφορικές αλλαγές, και το αποτέλεσμα μπορεί να κυμαίνεται από την πλήρη ανάρρωση μέχρι τη μόνιμη αναπηρία ή το θάνατο.

Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση είναι μια σημαντική αιτία θανάτου και αναπηρίας σε παγκόσμιο επίπεδο, ιδιαίτερα σε παιδιά και νεαρούς ενήλικες.

Εκτός από τις βλάβες που προκαλούνται κατά τη στιγμή του τραυματισμού, το τραύμα στον εγκέφαλο προκαλεί δευτεροπαθή βλάβη, με μεταβολές στην εγκεφαλική ροή του αίματος και την πίεση εντός του κρανίου.

Κυριότερα προβλήματα: 
  • Κινητικές διαταραχές
  • Ψυχολογικές διαταραχές
  • Γνωστικές διαταραχές
  • Επιληπτικές Κρίσεις
  • Διαταραχές ομιλίας και λόγου
  • Διαταραχές κατάποσης
Οι άνδρες υφίστανται πιο συχνά τραυματικές βλάβες από ότι οι γυναίκες.

Οι αιτίες είναι οι πτώσεις, τα ατυχήματα με αυτοκίνητα ή μοτοσυκλέτες, και η βία.

Μέτρα πρόληψης

Τα μέτρα πρόληψης περιλαμβάνουν τη λήψη μέτρων προστασίας, όπως οι ζώνες ασφαλείας και τα  κράνη μοτοσυκλέτας, καθώς και οι προσπάθειες για τη μείωση του αριθμού των τροχαίων ατυχημάτων με διάφορα προγράμματα και την επιβολή των νόμων όσον αφορά την κίνηση στους δρόμους με την τροχαία.

Οι σύγχρονες τεχνικές απεικόνισης που χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση και τη θεραπεία είναι η αξονική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία.

Ανάλογα με τη βλάβη, η θεραπεία που απαιτείται μπορεί να είναι τα φάρμακα, η χειρουργική επέμβαση έκτακτης ανάγκης ή η χειρουργική επέμβαση χρόνια αργότερα για αποκατάσταση. Η φυσικοθεραπεία, η λογοθεραπεία, η εργοθεραπεία και άλλες φυσικοθεραπευτικές παρεμβάσεις, μπορεί επίσης να είναι χρήσιμες.

Συμπτώματα

• Απώλεια συνείδησης

• Εξωτερικά σημεία κάκωσης κεφαλής

• Εργώδης αναπνοή

• Δυσκαμψία, απεγκεφαλισμός και αποφλοίωση

• Αιματηρό εγκεφαλονωτιαίο υγρό

• Ανισοκορία

• Αυξημένη αρτηριακή πίεση με αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση

• Μετατραυματική αμνησία

Τα συμπτώματα βέβαια εξαρτώνται, επίσης, από τη σοβαρότητα του τραυματισμού.

Αρμόδιοι ιατροί αποκατάστασης 

Ο φυσίατρος είναι ο επικεφαλής της ομάδας σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης και είναι σε θέση να αντιμετωπίσει ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων και αλλαγών μετά από το εγκεφαλικό τραύμα, να αξιολογήσει και να συντάξει τη θεραπεία που θα καθοδηγήσει την ομάδα αποκατάστασης.

Ο ψυχολόγος είναι βασικό μέλος της ομάδας αποκατάστασης και θα αξιολογήσει τις αλλαγές στη σκέψη και τη συμπεριφορά του ασθενούς.

Η νοσηλεύτρια αποκατάστασης βοηθά τους ασθενείς με εγκεφαλική βλάβη να επιτύχουν το μέγιστο βέλτιστο για την υγεία τους και να τους βοηθήσουν να προσαρμοστούν σε έναν τροποποιημένο τρόπο ζωής.

Η δουλειά του φυσικοθεραπευτή είναι να ελαχιστοποιήσει ή να ξεπεράσει τα προβλήματα που σχετίζονται με τον εγκεφαλικό τραυματισμό. Οι φυσικοθεραπευτές είναι ειδικοί στην αξιολόγηση και θεραπεία τόσο μυοσκελετικών όσο και νευρομυϊκών προβλημάτων.

Ο εργοθεραπευτής αξιολογεί τις λειτουργίες και τις πιθανές επιπλοκές που σχετίζονται με την κίνηση των άνω άκρων, τις δραστηριότητες καθημερινής ζωής, την όραση αλλά και την αντίληψη. Ο εργοθεραπευτής βοηθά στον προσδιορισμό, μαζί με τον ασθενή, των καλύτερων τρόπων για την εκτέλεση καθημερινών δραστηριοτήτων.

O ρόλος του λογοθεραπευτή στη διαδικασία της αποκατάστασης είναι εξίσου σημαντικός και η λογοθεραπευτική αξιολόγηση περιλαμβάνει αξιολόγηση διαταραχών που αφορούν την κατάποση και την παραγωγή ομιλίας.